Jak rozliczyć w kosztach prawa do emisji CO₂

Wydatki na nabycie uprawnień do emisji dwutlenku węgla mogą stanowić zarówno bezpośrednie, jak i pośrednie koszty podatkowe. O ich kwalifikacji podatkowej decyduje charakter oraz główny przedmiot działalności nabywającego je podmiotu.

W związku z prowadzoną działalnością produkcyjną niektóre podmioty emitują do atmosfery gazy cieplarniane w postaci dwutlenku węgla, co skutkuje objęciem ich regulacjami systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych. W konsekwencji podmioty te są zobowiązane do corocznego umorzenia takiej liczby uprawnień do emisji, która odpowiada rzeczywistej wielkości emisji CO₂ w danym roku rozliczeniowym. Część uprawnień przyznawana jest im nieodpłatnie, natomiast pozostałą część – w zakresie niezbędnym do pokrycia pełnego poziomu rocznej emisji – podmioty te nabywają odpłatnie, w szczególności na rynku wtórnym.

Nabywanie uprawnień do emisji CO₂ na rynku wtórnym stwarza w praktyce wątpliwości w zakresie prawidłowego ujęcia oraz momentu rozpoznania wydatków na ich nabycie jako kosztów uzyskania przychodów.

Moment rozpoznania kosztów

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT). Wynika z tego, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, jeśli pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi...